دوستان، همگی شاهد بودیم که در روز اول مهر هیچ اتفاقی نیفتاد، و مردم ایران طبق معمول در خانهها ماندند، حال دوستان بسیاری هستند که انتقاد میکنند که آیا حمایت از فراخوان گروهی نظیر عقاب بچه گانه یا ساده لوحانه بوده است!
دوستان گرامی، بنده به شخصه از هر فراخانی که ٔبر ضدّ این رژیم ظالم و دژخیم باشد حمایت خواهم کرد، البته "تا زمانی که هیچ شرط و شروطی نباشد" و هیچ خواسته ی شخصی برای گروهی از آنان در نظر گرفته نشود! شاید به قول بسیاری بچه گانه باشد، اما دلیل بندهامید است، امید به روزی که ملت ایران یکپارچه به خیابانها بیایند و دودمان ظالمان را به آتش بکشند
این که ملت در اول مهر بیرون نیامدند دلیل بر این نیست که امید و آرزوی سرنگونی رژیم، خواستهای بیجاست
این امر به همگی ما نشان داد که تنها با حمایت یکدیگر، تنها با اتحاد آحاد مردم بویژه اپوزیسیونهای داخل و خارج کشور، و بخصوص دانشجویان در دانشگاه ها میتوان به پیروزی بر علیه ظلم جباران رسید. جمهوری اسلامی و سران نظام حتی قیام سال ۸۸ را فتنه خواندند، حتی با وجود این همه کشته و اعدامی و زندانی، حتی با وجود کهریزکها آن قیام مردمی را به تمسخر کشاندند، امروز احمدی نژاد در امرکا میگوید که قتل ندا ساختگی بوده، آیا از چنین رژیمی چه انتظاری داریم؟ آیا این که حرکت و فراخوان گروه عقاب را مسخره و مضحکه ی عام و خاص کنند، امری تازه و شگفت انگیز است؟ ملت تشخیص دادند که در خانه بمانند! آیا دودش به چشم که خواهد رفت؟ آیا فقر و تباهی در کجا حاکم است؟ امیدوارم!!! چرا که اتحاد تنها راه پیروزیست! بنده به شخصه از هر فراخوان و هر فریادی ٔبر علیه رژیم خونخوار اسلامی، حداقل یک بار حمایت خواهم کرد، چرا که نمیخواهم، و به خود این اجازه را نخواهم داد که امیدم را از دست دهم
من طرفدار هیچ گروهی نیستم، نه عقاب، نه سلطنت طلبها، نه سبزها نه.. نه
و نه......! سالی رفت و سالی دیگر آمد، شورای هماهنگی وقاحت فراخوانها داد، و هنوز هم مشغول است، از این شورا دیگر ناامید شده ام، اما برای حمایت از هر فراخوان دیگری آماده ام، چرا که جامعه ی ایرانی مثل بشکهای از باروت است، هر لحظه امکان یک جرقه میرود
اگر مرا ساده لوح مینامید، اگر مرا هر چه که مینامید، این نظر شماست، و بنده به آن احترام میگذارم، اما من امیدوارم، نه ساده لوح
و نه......! سالی رفت و سالی دیگر آمد، شورای هماهنگی وقاحت فراخوانها داد، و هنوز هم مشغول است، از این شورا دیگر ناامید شده ام، اما برای حمایت از هر فراخوان دیگری آماده ام، چرا که جامعه ی ایرانی مثل بشکهای از باروت است، هر لحظه امکان یک جرقه میرود
اگر مرا ساده لوح مینامید، اگر مرا هر چه که مینامید، این نظر شماست، و بنده به آن احترام میگذارم، اما من امیدوارم، نه ساده لوح
پاینده باد اتحادی که معنای آن پیروزیست، پاینده باد ملتی که تشنه ی آزادیست، اما دریغ از یک دلسووز که بتواند به آن اعتماد کند! پاینده باد ایران و ایرانی که دلسوزی ندارد جز خودش
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر